Stanley 271 extra beiteltje maken, naar een idee van Paul Sellers.

[quatorze]

Voor mijn Stanley grondschaafje 271 heb ik een extra beiteltje gemaakt van 2,5 mm om sleuven voor triplex uit te schaven.
Het standaard beiteltje gaat tot 5,5 mm
Zijn grote broer de Stanley 71 gaat maar minimaal tot 7 mm.
Ik kwam op de website van Paul Sellers deze poor man grondschaaf tegen:

Not so poor man’s router - really works!

A more refined ‘not-so-poor man’s router. This is my suggestion for a simple but more advanced not-so-poor man’s router that comes from a small scrap-sized piece of harder wood, oak…

paulsellers.com

Heb van een 4 mm inbussleutel de onderste 2 cm (vanaf de bocht) op 2,5 mm geslepen.
Deels op de witte fijne slijpsteen van de slijpmachine (steeds gekoeld in water), deels met een Proxxon FBS 240E met slijpschijfje.
Probleem is de aandrukschroef die op plm 45 graden staat tov de schacht van het beiteltje.
Dit "opgelost" door de schacht, aan de kant van de klemschroef, voor een gedeelte ook op 45 graden te slijpen.
Dat was niet zo heel makkelijk! Misschien had ik beter een inbussleutel m6 kunnen gebruiken, is niet zo priegelig.
Uiteindelijk bleef het beiteltje in de goede stand staan. Dat is overigens enigszins scheef vanuit de fabriek!
In mijn verzameling vreemde schroeven vond ik nog een passende schroef met bijbehorend knopje, zodat ik het beiteltje ook nog op de schaaf kon "opbergen".

 

[Wim Kluck]

Hoe meer je moet wegslijpen des te meer warmte krijg je in je beitel. Ja koelen , weet ik. Maar als het lang duurt ga je vaak net te lang door.

 

[0nn0]

Je de hitte geleidelijk moeten afkoelen denk ik?
Als het klaar is op de rest van de BBQ kooltjes en daarna in de olie, vervolgens in de oven afkoelen?
(Buiten het BBQ seizoen kan natuurlijk ook een gasbrander helpen)

Wel een geniaal idee als ik kijk hoeveel IKEA sleutels ik nog heb liggen.
Jammer dat ik net twee Veritas reserve schaafbeitels voor kleine grondschaaf heb besteld.

 

[quatorze]

Naar aanleiding van de opmerkingen van Wim Kluck en 0nn0 over de temperaturen die ontstaan tijdens het slijpen en de oplossing er van , ben ik er nu van een torx sleutel 5 mm met haaks uiteinde uit gegaan om nog een beiteltje van 2,5 mm te slijpen.
Dit omdat die rond zijn en ik er dan makkelijker een plat kantje aan kan slijpen voor het Stanley-model.

Aan AI de volgende vraag gesteld:
Ik heb een torx sleutel van 5 mm aan de omgebogen kant afgeslepen tot een beiteltje van 2,5 mm voor een grondschaaf.
Daarna heb ik de beitel al in de gewenste hoek van 30 graden geslepen.
Ik heb de beitel na het slijpen ook eerst weer gehard (kersrood gestookt en afschrikken)
Ik wil hem gaan ontlaten met een gasbrander, terwijl ik hem vasthoud met een griptang.

Het antwoord:
Dat is een slimme manier om van een torx-sleutel een beitel voor je grondschaaf te maken! Om de beitel taai genoeg te maken voor houtbewerking zonder dat hij afbreekt, is het ontlaten essentieel.

Stappenplan voor het ontlaten
Maak het staal blank: Schuur het geharde gedeelte van de beitel (de punt) totdat het metaal weer glimt. Dit is cruciaal om de oxidatiekleuren goed te kunnen zien, die dienen als je 'thermometer'.

Houd de beitel correct vast: Klem de beitel vast met de griptang aan het dikke deel, weg van de snijkant. De tang werkt namelijk als een koellichaam en kan de kleurverandering bij de punt vertragen als je hem te dichtbij houdt.
Verhit indirect: Richt de vlam van je gasbrander op het deel van de beitel dat achter de snijkant ligt. Laat de hitte langzaam richting de punt trekken. Zo heb je veel meer controle over het proces.

Let op de kleur: Zodra de punt een strogeel tot goudgeel kleur krijgt (ongeveer 220°C - 230°C), is hij perfect voor een houtbeitel.
Strogeel (220°C): Zeer hard, blijft lang scherp maar is brosser.
Goudgeel (230°C): De standaard voor beitels; een goede balans tussen scherptebehoud en taaiheid.

Direct koelen: Zodra de goudgele kleur de snijkant bereikt, doop je de beitel direct in water of olie om het proces te stoppen en de hardheid vast te leggen.

Belangrijke tip: Als de kleur doorslaat naar paars of blauw, is het staal te zacht geworden voor een beitel. In dat geval moet je hem helaas opnieuw harden (kersrood stoken en afschrikken) en het ontlaten herhalen.
AI-reacties kunnen fouten bevatten.

Verder kreeg ik nog de vraag van AI:
Wil je ook weten hoe je de micro-vouw het beste kunt wetten voor een vlijmscherp resultaat in je grondschaaf?
Maar die ging er van uit dat ik een wetsteen 3000 zou hebben.

 

[Wim Kluck]

Ik heb zeer grote twijfel of 220-230 graden Celsius stro geel is. Licht kleuren zijn gebaseerd op de kleur van heet staal, warm wit is 2700 Kelvin is ruim 2400 gr C
Ontlaten zou ik gewoon in een oven doen. Ik heb het vermoeden dat harden en ontlaten door elkaar gehaald worden.

 

[chevy66]

Ik heb het vermoeden dat het staal van een inbussleutel vooral taai moet zijn en niet hard.

 

[Ernest Dubois]

Direct koelen: Zodra de goudgele kleur de snijkant bereikt, doop je de beitel direct in water of olie om het proces te stoppen en de hardheid vast te leggen.

dit is fout, denk ik. Als de staal een keer de goed kleur/temperatuur voor het ontladen berijkt haal je die weg van de warmte bron en laat je hem in de lucht afkoelen.

 

[knotwilg]

Voor wat het waard is, er zijn geharde imbussleutels, b.v.:

Inbussleutel - SW3 - blank gehard

Met onze inbussleutels draai je inbusschroeven gemakkelijk vast. Ze zijn in verschillende maten verkrijgbaar.

www.staalimex.nl

 

[quatorze]

AI-reacties kunnen fouten bevatten. Dat is de disclaimer van AI. Dus nooit alles voor waar aannemen.
Wat de kleuren en temperaturen voor dit beiteltje betreft zou ik als oud Hoogoven/Tata steel-medewerker na 40 jaar dit toch moeten weten. Maar ik heb daar eigenlijk nooit bewust op de kleur gelet, hoewel ik wel met temperaturen in aanraking kwam bij planning van de programma's voor de Warmbandwalserij.
Ruwijzer is strogeel met temperatuur tussen 1500 en ruim 2000 graden bij aftap.
Bij het maken van staal kom je met extra zuurstof ook tot die kleur.
Bij het warmwalsen worden de plakken staal opgestookt tot 1100 of 1200 graden en dat is dan goudgeel tot oranje.
Als het eenmaal rollen staal geworden zijn komen ze van de haspel af op plm 650 graden als "zwarte rollen".
Na het koudwalsen worden ze gegloeid tussen de 650 en 900 graden om beter vervormbaar te zijn.
Voor dit beiteltje is dat niet de bedoeling dus de 250 graden klopt dus wel.
Als ik AI om de bijbehorende kleur vraag is het antwoord: 240°C - 250°C: Geelbruin tot bruinrood.
En zoals Wim en Ernest zeggen klopt het wel.
Ik ga eerdaags een nieuw beiteltje maken voor deze schaaf, maar dan met deze kennis.
Het eerste beiteltje ga ik ook proberen om te kijken wat daar mee gebeurt, tenslotte hoeft hij niet zo veel weg te schaven.

 

[ornament]

Er worden twee zaken door elkaar gehaald. De kleur van de Lichtemmisie en oxidatiekleur.

Ai heeft het juist maar was beter begonnen met het harden.

Naar gelang de staalsoort moet je de temperaturen aanpassen.

Harden: (meestal) kersenrood en afschrikken . Al naar gelang de staalsoort afschrikken in water, olie, of geforceerde luchtsroom (geen perslucht). Zelf zou ik in dit geval het in water doen. Zorgen dat je ondertussen genoeg beweegt, anders heb je een harde hardingslijn.

Ontlaten ( temperen) zoals Ai beschrijft. Mikken op een oxidatiekleur strogeel die inderdaad ergens tussen de 220 en 230 ligt.
Voor het ontlaten: eerst blank schuren , moet niet alles zijn maar wel minstens één kant. Dan kan men de oxidatiekleuren zien verschijnen. Achter de vouw verwarmen is prima. Vooral niet teveel te hard verwarmen. geef het wat tijd, zodat het a) tot in het hart dezelfde temperatuur heeft en b) dat je de tijd hebt om het ontlaten te stoppen.

Zodra de gewenste oxidatiekleur bereikt is : dan onmiddellijk KOELEN ( in water) om het proces te stoppen. De restwarmte in de beitel zal anders hoogstwaarschijnlijk de vouw en de snede warmer maken dan je had gewenst. Dan heb je een te zachte beitel. Dus koelen, je mag gerust het hele ding onder water houden.

Chevy heeft een punt : een inbus- of torxsleutel is niet gemaakt om goede snijdende eigenschappen te bekomen. Voor af en toe gebruik zal het mogelijk wel voldoen, voor intensief gebruik zou ik een echt daarvoor geschikt staal gebruiken. En dat zal meer koolstof bevatten.

Ikea sleutels en andere goedkope "sleutels om één maal te gebruiken" zou ik niet gebruiken. Je kunt niet verlangen dat die uit een goede kwaliteit staal worden vervaardigd.

groeten

Ornament








Groeten

Ornament

Ornament

 

[Ernest Dubois]

Ik ben zelf geen smid maar laat mijn snij gereedschappen af en toe door de taillandier uit Frankrijk vernieuwen/maken. Afkoelen in het water of olie of wat dan ook doet hij niet bij het ontladen en het resultaat is altijd als verwacht. Het lijkt mij ook tegenstrijdig op het doel van het ontladen.

 

[Paul90]

Ik ben zelf geen smid maar laat mijn snij gereedschappen af en toe door de taillandier uit Frankrijk vernieuwen/maken. Afkoelen in het water of olie of wat dan ook doet hij niet bij het ontladen en het resultaat is altijd als verwacht. Het lijkt mij ook tegenstrijdig op het doel van het ontladen.

Precies. Wat ik me nog herinnner van mijn vakken metallurgie is dat het snel afkoelen noodzakelijk is bij harden. Het bevriest als het ware de koolstofatomen in het kristalrooster waardoor het staal hoge hardheid heeft, maar ook veel interne spanning in het kristalrooster. Het ontlaten wordt juist rustig gedaan om wat van die spanning - de naam zegt het al, te ontlaten.

 

[Ernest Dubois]

Precise. Zit ook een duidelijk logica in.

 

[ornament]

Bij het droogslijpen koel je toch ook omdat je temperaturen bereikt die je kost wat kost onder de ontlaattemperatuur gehouden wordt. Daar dus mogelijk dicht in de buurt komen. En als je te laat bent , is het te zacht

Ik heb zelf honderden gereedschappen gesmeed en ontlaten en bijna het ontlaten gestopt voor de reden die werd opgegeven. Ben je zeker dat er niet meer warmte naar de snede gaat, bijvoorbeeld door alles gelijkmatig in een oven te ontlaten, dan is het stoppen natuurlijk niet nodig.

Mijn ervaring met mijn ( oude) huishoudoven is dat het te onnauwkeurig is ( een nagenoeg lege oven gaat over de ingestelde temperatuur heen) en door het hele gele , warme licht erin je door de het glas de oxidatiekleur niet kan inschatten. Nieuwere ovens hebben mogelijk een betere verlichting aan boord.

Harden en temperen vanuit een kolenvuur, wat ik meestal deed, vraagt een andere warmte beheersing.

groeten

Ornament